تراشکاری فرآیند ماشینکاری است که در آن یک ابزار برش مواد را از قطعه کار در حال چرخش خارج می کند. این یک شکل از ماشینکاری تراش است. این فرآیند به هماهنگی بین چرخش قطعه کار و حرکت خطی یا منحنی ابزار برش متکی است. با جابجایی ابزارهایی مانند مته‌ها، مته‌های مته‌کن یا ریمرها، می‌توان عملیات‌هایی مانند حفاری و مته‌کاری را نیز انجام داد. تراشکاری برای ساخت قطعاتی مانند شفت، دیسک و آستین مناسب است و می‌تواند سطوح چرخشی-از جمله سطوح استوانه‌ای داخلی و خارجی، سطوح انتهایی، سطوح مخروطی و رزوه‌ها را ماشینکاری کند. بر اساس دقت ماشینکاری، این فرآیند به تراشکاری خشن (درجه IT11) و تراشکاری نهایی (درجه های IT10-IT7) طبقه بندی می شود. تکنیک‌های تخصصی شامل چرخش آینه‌ای است که به مقادیر زبری سطح Ra 0.04-0.01 میکرومتر می‌رسد و تراشکاری تزئینی که الگوهای تزئینی ایجاد می‌کند. مزایای کلیدی این فرآیند عبارتند از دقت موقعیت بالا، عمل برش پایدار، مناسب بودن برای تکمیل فلزات غیرآهنی، و هندسه ابزار ساده.
تکامل ماشین تراش با تجهیزات باستانی-با نیروی انسانی آغاز شد. در سال 1797، مهندس بریتانیایی هنری مادسلی، پایه و اساس ماشین تراش مدرن را با اختراع کالسکه ابزار سربی-پیچ- پایه گذاری کرد، در حالی که در سال 1845، مخترع آمریکایی، استفان فیچ، تراش برجک را توسعه داد و قابلیت های اتوماسیون را افزایش داد. درایوهای موتور الکتریکی در اوایل قرن بیستم گسترش یافتند و به دنبال آن ظهور فناوری کنترل شده با برنامه در دهه 1950 و توسعه سریع تراش های CNC (کنترل عددی کامپیوتری) در دهه 1970، که همگی باعث پیشرفت مداوم در دقت و کارایی ماشینکاری شدند.
