تراشکاری یک فرآیند ماشینکاری است که بر روی ماشین تراش انجام می شود. اصل اساسی آن شامل چرخش قطعه کار برای ارائه حرکت برش اولیه است در حالی که ابزار چرخش حرکت تغذیه را انجام می دهد. تراشکاری که معمولاً بر روی ماشین تراش انجام می‌شود، برای ماشینکاری ویژگی‌هایی مانند سطوح استوانه‌ای داخلی و خارجی، سطوح انتهایی، سطوح مخروطی، سطوح منحنی و رزوه‌ها استفاده می‌شود. تراش ها عمدتاً برای ماشینکاری شفت ها، دیسک ها، آستین ها و سایر قطعات کار با تقارن چرخشی استفاده می شوند. آنها همچنین می‌توانند ابزارهایی مانند مته‌ها، سوراخ‌های مته، شیرآلات، قالب‌ها، و ابزارهای قلاب‌زنی را برای عملیات‌های مختلف ماشینکاری در خود جای دهند.
هنگام چرخش سطوح استوانه ای داخلی یا خارجی، ابزار تراش به موازات محور چرخش قطعه کار حرکت می کند. هنگام مواجهه (ماشینکاری سطح انتهایی) یا جدا کردن (بریدن) قطعه کار، ابزار به صورت افقی و عمود بر محور چرخش حرکت می کند. سطوح مخروطی شکل می توانند تولید شوند که مسیر حرکت ابزار با محور چرخش زاویه ای مایل تشکیل دهد. سطوح منحنی چرخش را می‌توان با استفاده از روش ابزار شکل یا روش{3}}روش مسیر نوک ابزار، ماشین کاری کرد. در طول چرخش، قطعه کار توسط دوک ماشین برای چرخش (حرکت اولیه) رانده می شود، در حالی که ابزار که در پست ابزار بسته شده است، حرکت تغذیه را انجام می دهد. سرعت برش ($v$) سرعت خطی (m/min) در نقطه تماس بین ابزار و سطح قطعه کار در حال چرخش است. عمق برش فاصله عمودی (میلی متر) بین سطح ماشینکاری نشده و سطح ماشینکاری شده در طول هر عبور برش است. با این حال، برای جدا کردن و چرخاندن قالب، به طول تماس (میلی متر) بین ابزار و قطعه کار اشاره دارد که عمود بر جهت تغذیه اندازه گیری می شود. نرخ تغذیه نشان دهنده جابجایی ابزار در امتداد جهت تغذیه در هر چرخش قطعه کار (mm/rev) است، اگرچه می توان آن را به عنوان خوراک ابزار در دقیقه (mm/min) نیز بیان کرد. هنگام چرخش فولاد معمولی با ابزارهای فولادی با سرعت بالا، سرعت برش معمولاً 25 تا 60 متر در دقیقه است، در حالی که ابزارهای کاربید می توانند 80 تا 200 متر در دقیقه برسند. ابزار کاربید پوشش داده شده می تواند به سرعت بیش از 300 متر در دقیقه برسد.
عملیات تراشکاری به طور کلی به تراشکاری خشن و تراشکاری پایانی (که شامل تراشکاری نیمه تمام می شود) طبقه بندی می شود. هدف تراش خشن به حداکثر رساندن کارایی با استفاده از عمق زیاد برش و نرخ تغذیه بالا بدون کاهش سرعت برش است. با این حال، دقت ماشینکاری حاصل به IT11، با زبری سطح 20-10 میکرومتر Ra محدود شده است. تراشکاری نیمه تمام و پایانی از سرعت های بالا همراه با نرخ تغذیه و عمق برش کمتر استفاده می کند که به سطوح دقت IT10-7 و زبری سطح Ra 10-0.16 میکرومتر می رسد. هنگامی که از ماشین‌های تراش با دقت بالا با ابزارهای الماسی ریز تراشیده شده برای تکمیل-چرخاندن قطعات فلزی غیرآهنی با سرعت بالا استفاده می‌شود، دقت می‌تواند به IT7-5 و زبری سطح Ra 0.04-0.01 میکرومتر برسد. این فرآیند به عنوان "چرخش آینه" شناخته می شود. اگر لبه برش ابزار الماس به گونه‌ای تراشیده شود که دارای یک نمایه مقعر یا محدب (0.1-0.2 میکرومتر) باشد، سطح چرخانده شده خطوط بسیار ظریف و منظمی را نشان می‌دهد که به دلیل پراش نور، درخششی مانند براق- ایجاد می‌کند و روکش تزئینی ایجاد می‌کند. این تکنیک "رنگین کمان چرخش" نامیده می شود.
در حین چرخش، اگر ابزار برش در همان جهت قطعه کار با نسبت سرعت مشخصی بچرخد (معمولاً چندین برابر سرعت قطعه کار)، مسیر حرکت نسبی بین ابزار و قطعه کار تغییر می‌کند و امکان ماشینکاری قطعات با مقاطع{0}}چند ضلعی (مانند مثلث، مربع، لوزی، یا شش ضلعی) را فراهم می‌کند. با قرار دادن یک حرکت رفت و برگشتی شعاعی دوره‌ای بر روی ستون ابزار برای هر چرخش قطعه کار-در حالی که همزمان با اعمال یک تغذیه طولی{3}}می‌توانید بادامک‌ها یا سایر مقاطع غیر دایره‌ای-را ماشین کاری کنید. در یک ماشین تراش تسکین دهنده، از یک اصل مشابه برای ماشینکاری سطوح تسکین دهنده (کناره های) چند دندانه برش (مانند فرزهای قالب یا صفحه های چرخ دنده) استفاده می شود.
تکامل ماشین تراش
