در اوایل دوران مصر باستان، تکنیکی برای تراش دادن چوب با ابزار برش در حالی که قطعه کار حول محور مرکزی خود می چرخید، ابداع شد. در ابتدا، دو پایه عمودی به عنوان تکیه گاه برای چوب خدمت می کردند. از خاصیت ارتجاعی شاخه درخت برای پیچیدن طناب به دور قطعه کار استفاده می‌شد، که سپس با کشیدن طناب-چه با دست یا پا-در حالی که اپراتور ابزار برش را برای انجام برش نگه داشت، چرخانده شد. این روش باستانی به تدریج به «تراش کمان» تبدیل شد: طنابی دو یا سه بار به دور یک قرقره پیچیده می‌شد و به میله‌ای انعطاف‌پذیر، کمانی-شکل متصل می‌شد. هل دادن و کشیدن کمان به جلو و عقب باعث چرخش قطعه کار برای چرخش می شود. در قرون وسطی، "تراش آج" طراحی شده بود. از پدال پا برای چرخاندن میل لنگ و به حرکت درآوردن چرخ طیار استفاده می کرد که به نوبه خود حرکت را به دوک اصلی منتقل می کرد تا قطعه کار را بچرخاند.
ماشین‌های تراش باستانی برای چرخاندن قطعه کار از طریق طناب به کشیدن دستی یا پا زدن{0}} در حالی که اپراتور ابزار برش را برای انجام ماشینکاری در دست داشت، متکی بودند.
در سال 1797، مخترع مکانیکی بریتانیایی، هنری مادسلی، یک ماشین تراش مدرن با پیچ سربی برای به حرکت درآوردن کالسکه ابزار ساخت. ماودسلی در سال 1771 متولد شد و در سن 18 سالگی دستیار مخترع جوزف براما بود. در همان سالی که کار براما را ترک کرد، اولین ماشین تراش پیچ-برش{5}}ماشین تمام-فلزی خود را ساخت که دارای یک کالسکه ابزار و یک راهنمای دم متحرک در امتداد پارتیله بند است. سه سال بعد، مادسلی در کارگاه خود، یک ماشین تراش باکیفیت‌تر مجهز به چرخ دنده‌های قابل تعویض ساخت که امکان تنظیم نرخ تغذیه و گام رزوه‌های بریده‌شده را فراهم می‌کرد. در سال 1800، او چرخ دنده‌های تعویض را برای تنظیم بیشتر نرخ تغذیه و زیر و بم نخ استفاده کرد. در سال 1817، یک بریتانیایی دیگر به نام ریچارد رابرتز، مکانیزم چرخ دنده و چرخ دنده چهار پله-را برای تغییر سرعت اسپیندل معرفی کرد.
برای ارتقای سطح مکانیزاسیون و اتوماسیون، مخترع آمریکایی استفان فیچ تراش برجک را در سال 1845 اختراع کرد.
در سال 1848، ماشین تراش کاپستان نیز در ایالات متحده ظاهر شد. در سال 1873، اسپنسر مخترع آمریکایی یک ماشین تراش خودکار تک دوکی ساخت و مدت کوتاهی پس از آن یک مدل سه-دوکی ساخت.
اوایل قرن بیستم شاهد ظهور ماشین‌هایی بود که توسط موتورهای منفرد هدایت می‌شدند و مجهز به گیربکس‌های تعویض دنده -مبتنی بر سرعت- بودند.
پس از جنگ جهانی اول، تقاضای مهمات، خودروسازی و سایر صنایع ماشین‌آلات باعث توسعه سریع انواع ماشین‌های تراش خودکار با کارایی بالا و ماشین‌های تخصصی شد. برای افزایش بهره‌وری برای تولید دسته‌ای کوچک، ماشین‌های تراش دارای پیوست‌های کپی هیدرولیک در اواخر دهه 1940 مورد استفاده گسترده قرار گرفتند، دوره‌ای که همچنین شاهد توسعه ماشین‌های تراش چند ابزار{{4} بود. اواسط-1950 توسعه ماشین‌های تراش کنترل‌شده با برنامه با استفاده از کارت‌های پانچ، پلاگین‌ها و سوئیچ‌های چرخشی مشخص شد. فناوری کنترل عددی (NC) برای اولین بار در دهه 1960 بر روی ماشین های تراش اعمال شد و از دهه 1970 به بعد توسعه سریعی را تجربه کرد.
از دهه 1970 به بعد،-ماشین‌ابزارهای دقیق-که نمونه‌ای از تراش‌های CNC هستند-به‌روز شدند.
